Na een loopbaan van dertig jaar in de mode stapte ik over naar een vak waarin het niet meer gaat om uiterlijk, maar om essentie. Toch nam ik iets mee: mijn oog voor detail, mijn gevoel voor sfeer, en mijn aandacht voor wat niet wordt uitgesproken. Tijdens mijn opleiding bij FuneQlass, voorheen Après la Vie, heb ik geleerd dat nabijheid niet altijd zit in woorden. Soms is het juist de stilte die troost biedt. Ik heb geleerd om te vertragen, te luisteren zonder te sturen, en ruimte te laten voor rouw in alle vormen. De stages gaven mij inzicht in hoe verschillende mensen omgaan met verlies, en hoe belangrijk het is dat de uitvaartbegeleider meebeweegt, maar tegelijk stevig blijft staan.
Inspiratie vond ik in verhalen van anderen, in de literatuur die we lazen, en in momenten waarop ik geraakt werd door de gedrevenheid van de mensen in de uitvaartwereld. Of het nu gaat om de mensen die het werk doen in de week van de uitvaart van de overledeneverzorgers tot aan degene die de oven bedient in het crematorium. Of de mensen die een kist, een bloemenband, en rouwdoeken ontwerpen, mensen die muziek maken of gedichten voordragen. Iedereen doet dit werk met veel bezieling.
