“Hoe zou je leven veranderen als je de dood niet als iets angstaanjagends, maar als een natuurlijk onderdeel van het leven zou zien?” Doodgaan kun je niet oefenen. Je kunt het maar één keer in je leven doen. Wat je wél kunt doen, is je erop voorbereiden. Niet uit angst, maar uit bewustzijn. Want je weet nooit wanneer de dood aan jouw deur klopt.
Machteld Stakelbeer schrijft in Dag Dood, tot later over het leven met de dood als metgezel. Niet als dreiging, maar als bron van inzicht. Ze nodigt ons uit om de dood aan te kijken — de draak in de ogen — en er niet voor weg te lopen. Doodsangst kun je overwinnen door de dood te leren kennen.
Ze bespreekt zowel de aardse als de hemelse kanten van sterven:
-
Wat gebeurt er fysiek als je sterft?
-
Hoe kun je een stervende begeleiden?
-
Wat doet verlies met de achterblijvers?
-
En... wat als de dood geen punt is, maar een komma?
Uit ervaring weer ik ook dat het verliezen van dierbaren in je leven één van meest ingrijpende momenten in je leven is.
Passend in mijn visie als uitvaartbegeleider moedigt Stakelbeer je aan om de dood niet als een einde te zien maar als een verandering. Als je dierbaren verliest geeft het je ook inzichten in het leven. En door ruimte te geven aan afscheid en rouw en deze op een bewuste manier vorm te geven wordt de dood niet alleen dragelijker maar brengt ook verbinding.
