Als rouw je overkomt is het iets ongrijpbaars. Uit ervaring weet ik dat het je vaak op de momenten overvalt wanneer je het niet verwacht. Je denkt dat het gaat slijten en het verdriet minder wordt. Manu Keirse, de rouwgoeroe, noemt het niet voor niets rouwarbeid. Het kost je lichamelijk en geestelijk kracht. Het kost je enorm veel energie. Voor mij is de tekening van Tonkin’s model “Growing Around Grief” heel erg sprekend. Veel mensen zeggen, het verdriet moet slijten. Maar in deze tekening zie je duidelijk hoe het echt werkt.
-
Stel je een pot voor met een bal erin.
-
Die bal is je verdriet. In het begin lijkt de bal bijna even groot als de pot: er is weinig ruimte voor iets anders.
-
Veel mensen verwachten dat de bal met de tijd kleiner wordt.
-
In Tonkin’s model gebeurt dat niet: de bal blijft even groot, maar de pot zelf wordt groter.
-
Dat betekent dat je ruimte krijgt voor nieuw leven, nieuwe ervaringen en geluk, terwijl het verdriet blijft bestaan. Je hebt weer meer ruimte voor het leven rondom het verdriet.
